brasilkamilla

Free Hugs

2009-04-19T11:50:00.000-07:00

Trur ennå ikkje det har gått heilt opp for meg at eg er i Noreg. I går gjekk nemlig, eg, Silje og Arnhild ned til Mandal sentrum for å kikka litt i Norske butikkar. Usedvanlig høge prisar var det første som møtte meg.
Litt etterpå treff me vår gode venninne Hilde og hennes to, for oss ukjente, venninner. Kjente av ukjente tenker eg, så klart dei må få ein klem. Eg går bort, helsar fint, og gir dei kvarsin StOrE klem. Silje og Arnhild, som ikkje har vore i Brasil, føler presset, og gir jentene ein klem dei og. Vennene til Hilde står litt små forvirra tilbake, og Hilde forklarar straks at me har vore i brasil eit halvt år...
Når me kjem rundt hjørna, byrjar Silje og Arnhild å le kraftig. Silje utbryt: "Nå har jeg vært i Thailand i et halvt år og ikke klemt en eneste en, så må jeg nå klemme en FREMMED".
For meg var dette super naturlig. For vanlige norske jenter føles det nok heller UBEHAGELIG.
Men: eg har jo bestemt meg for å ta med den hærlige brasilianske klemme-kulturen til Noreg, så ein stad må eg jo byrje:)

://www.youtube.com/watch?v=vr3x_RRJdd4

Ingen kan hjelpe alle, alle kan hjelpe nokon

2009-03-08T20:20:00.000-07:00

Ein dag banka det på porten. Eg kikka ut. Ei ung dame med afro og fillete klede står utanfor. I armane held ho ei stor eske med litt mjølk og brød. Eg tar med meg nyklane og går ned for å åpne. Ho ser litt sjenert ned i bakken før ho møtar blikket mitt. Ho er på matinnsamling, og fortel at ho ikkje har mat å gi til borna sine. Me har akkurat returnert frå ferien, og har berre ein boks med tomatpuré og litt suppe i huset. Er det ikkje litt flaut å berre gi det då? Eg og Anne Malene spekulerer. Jaja, me kan i det minste spør om ho vil ha det. Afro-dama blir kjempe glad og takkar opp til fleire gonger. Før ho forsvinn nedover gata, snur ho seg og seier ”Gud velsigne dykk”. Sååå lite skulle til. For oss var det jo ingenting, men ho hadde mat til ungane sine.

Ilha Grande, paradis på jord?

2009-03-08T19:19:00.000-07:00

Ingen bilar. Ingen minibank. Eit lite sentrum. Stor regnskog. Turkis sjø. Kvite strender. Det er Ilha grande det. Ei øy i staten Rio de Janeiro. Turen gjekk hit etter å ha fått med oss siste rest av karneval i Rio by. (Etter å ha nådd måla for bokrapportar og diverse skulearbeid returnerte me til Rio for å få med oss eit lite stykke sprøtt karneval) Etter karneval freista Anne Malene sine venner, Kristoffer og Fredrik, oss med å bli med til Ilha Grande. Eit tilbod me ikkje kunne motstå, me var klar for max avslapping.
Etter tre fem timar på buss og båt, ankom me den berykta øya i skumringens time. Til tross for ein del folk, var eg overraska over stillheten. Den store forskjellen frå karneval til hit var vel kanskje årsaken til akkurat det. Ein hyggelig ung mann førte oss til det som skulle vere øyas billigaste innendørs overnatting. Me heiv i frå oss tinga, og tilbragte resten av kvelden på ein koslig pizzarestaurant ved stranda. To gonger i løpet av kvelden gjekk straumen. Stearinlysa kom fort opp på borda, såg ut som dei var vane til dette.
Dagen etter var me ute av døra i 10tida og rakk kaia akkurat for seint til første båt til Lopes Mendes, øyas finaste strand. Det blei frukost på ”bystranda”, og ikkje lenge etter var me på veg til stranda som skulle vise seg å ha den kvitaste sanden eg nokon gong har sett. Lopes mendes skuffa ikkje. Tilbake til øyas sentrum nøyt me nok ein herleg middag, og avslutta kvelden liggande på stranda for å sjå på stjernene og prate.
Dette var det eg fekk oppleve av Ilha Grande. Dagen etterpå måtte me nemlig tilbake til Londrina. Får eg kjangsen, drar eg gjerne dit ein gong til, men no skulle det bli godt å komme tilbake og byrje med alt arbeidet for fullt att.

Takk til hjelpsomme brasilianarar

2009-02-15T08:07:00.000-08:00

Så var me klare for å forlate Salvador til fordel for Rio de Janeiro. Anne Malene og meg med kvar vår store koffert. Alltid klar for nye eventyr. På flyplassen spasserer me fint bort til check-in og legg passet på skranken. "ja men de skal jo ikkje fly før i morgon", lyd mannestemma bak disken. To lettare forvirra blondiner står tilbake og er ikkje heilt sikre på kvar dei skal ta vegen. Det er då hjelpsame brasilianarar kjem til nytte. Vår gode venn Mateus, frå ABU, tar ein kjapp telefon, og rundt neste sving blir me henta av ein anna, ukjent, ABU-ensar, som fylgjer oss heilt til herberget der ein del andre frå IPL skal tilbringe natta. Dagen etter blir me henta på herberget, og fylgt heilt tilbake til flyplassen. Den brasilianske kulturen for å hjelpe er fantastisk. Ein kan stå å sjå lost ut i 2,5 sek, og det vil garantert komme ein eller anna bort å spørre om du treng hjelp. Eg var td. på supermarkedet her ein dag, og hadde ikkje stått lenge å vurdert kva for brød eg skulle kjøpe før det kom ein brasilianar bort å spørte om det var noko eg trong hjelp med (ikkje ein butikk-ansatt altså). Eit anna døme er dagen me ankom brasil. Me hadde sotte på fly og buss i til saman eit døger, og var rimelig klar for ei seng. Men då me ankom buss stasjonen i Londrina, klokka 4 om morgonen, var det ingen som var der for å hente oss. Me spurte ingen om hjelp, men det at me såg rimelig forvirra ut var nok til å få både taxi og buss sjåførar, politi og random people til å flokka seg rundt oss og desperat prøve å hjelpe.

Eg kan ikkje hugse ein situasjon der eg ikkje har fått hjelp. Nokre gonger kan det kanskje bli for mykje av det gode, når dei td. insisterer på å fylgje oss heim frå kyrkja, for så å ta bussen tilbake til terminalen og komme seg derfra til sin eigen heim. Poenget mitt er at brasilianarar generellt er hjelpsame. Å komme til eit land der alt er ukjent, er vanskeleg i seg sjølv. Verdien av å få hjelp, blir derfor stor. Så her kjem ei oppfordring til alle de heime: hjelp innflyttarane me har i vårt land:) det er vanskeleg å vete korleis ein kultur fungerer, om ingen fortel deg det.

3.mos. 19, 34 Dere skal behandle ham som en landsmann. Du skal elske ham som deg selv. For dere har selv vært innflyttere i Egypt. Jeg er Herren deres Gud.

Infield i Rio

2009-02-15T07:01:00.000-08:00

Tid for norsk, tid for refleksjon, tid for Infield. Ei veke eg lenge hadde sett fram til. Gjennmøte med dei andre norske studentane i Brasil, og lerar Siri frå Noreg. Ei veke der me skulle få dele erfaringar, opplevingar, inntrykk, få slappe skikkelig av i Rio, og oppleve endå meir saman.

Mr Jesus

Da blåste på Jesus i dag

Hangliding øve Rio:D

Copacabana

På øving t karnevalsparaden.

Sukkertoppen og sukkerklumpane<3

På sukkertoppen med utsikt ned til Ipanema

Heile gjengen:)

Her kan du lesa meir om vårt infieldopphold i Rio de Janeir. : http://www.hald.etp.no/sider/tekst.asp?side=149

Utflukt til Salvador, Bahia

2009-02-14T09:14:00.000-08:00

Søndag 18 Jan, skulle eg få mitt første møte med Salvador by. Leiren hadde leigd ein buss til kl 10, men tre timar etter, kom endeleg transporten som var forsinka grunna nokre brasilianarar hadde laga fest midt i vegen.

I Salvador besøkte me byens første fort. (Salvador var den første byen portugisarane gjorde til hovudstad i Brasil). Deretter drog me opp til det historiske sentrum for å sjå på eldgamle, flotte bygningar. Me besøkte ei kyrkje der ein kunne betale den nette sum av 450 000 nok for inngå giftemål. På kvelden var det duka for utandørs "spetaculo" i det historiske sentrum. Dette var eit slags teater i form av bilete og lyd. Poenget i stykket var å opphøge dei svarte sin posisjon i dagens samfunn, med å fortelje at det var dei som faktisk forma byen Salvador, og gi dei heder for det. Det var ei glede å sjå stoltheten i auga på mange av dei svarte som hadde møtt opp denne kvelden.

På bussen til Salvador

På toppen av det første fortet i Salvador

Fortet var no blitt eit museum, dette var ein av dingsane som stod til utstilling.

1 stk. overfylt strand i Salvador.

Utsikt fra historisk sentrum. Inni søyla til venstre i biletet gjekk det heis opp og ned.

Inni heisen i søyla på bilete ovanfor.

Verdas dyraste kyrkje å gifte seg i?

Bahiansk bekledning

"O spetaculo" i historisk sentrum av Salvador.

IPL

2009-02-12T08:25:00.001-08:00

Isolert frå samfunnet hadde brasilianske studentar frå heile landet, pluss eit par gringos, valt å bruke tre veker av sommarferien sin på ABU-leir. Her skulle dei få bli betre kjent med Gud, samt bli utrusta som leiarar. Leiren fant stad utanfor Salvador, og heitte IPL (institusjon for leiartrening). Temaet var "Jesus, vegen til fridom". Dette skulle bli tre veker med gode samtalar, nye vennskap, deling av kultur, kles-skrubbing for hand, og mykje meir.

* Gringos - kvitingar

Svetteperlene pipla fram på panna i det eg gjekk ut av døra kl 7 kvar morgon, for å ete frukost. Ekte brasiliansk frukost med franskbrød, smør og super-sukra kaffi. Etterpå var det bøn, lovsang, bibelstudier og bibeltime. Lunch. Meir bibelstudier, gruppearbeid, bibeltimar og lovsang. Elles blei det mykje dans. Samba, forrò, caporeira, osv, er nemleg eit must på ABU leir. Her dansar alle. Om ein kan eller ei.

På kulturell aften kunne alle dela spesielle ting frå sin stat, eller sitt land. Me laga bla ein sketch om Noreg og nordmenn, og sang nasjonalsangen. Andre delte typiske dansar, smaksprøvar på mat, sangar, kort-filmar, osv. Ein stat i nord hadde faktisk ein egen Guarana brus, nemleg brusen Jesus.

Midt i IPL blei me delt inn i team som skulle bli sendt ut til ulike praksis stader. Me var gruppe to, og oppgåva vår var å ha eit 5 dagars program i ei kyrkje i ein av mange slummar i Salvador. I tilleg skulle me besøke ein del familiar som budde der. Me forbredte opplegget vårt med ulike seminar, eit om helse og eit anna om "korleis lage og leie bibelstudier". Me forbredte og søndagsskule, gudsteneste og ungdomskveld. Så drog me. Dette var mitt første møte med slum i Brasil. Husa var bygde oppover ein skråning, og blei mindre med dårligare standar til lengre opp ein kom. Nokre hadde hatt råd til å male ein vegg. Resten var av murstein eller betong. Gatene var smale og skitne. Hundebæsj over alt. Små, brune barn, sprang rund om kring og spelte gjerne fotball med ein mango. Dunkande funkis musikk dura i øyra, lettkledde jenter dansa, og svette menn sat med ei øl på kvar ein bar.
Mange hadde små salgs-skilt utanfor husa sine. Der selde dei til dømes småkaker, hårstrikk eller falske negler. Mange av familiane me besøkte fortalde sterke historiar om narkodealing og kriminalitet relatert til familie eller venner, dei ville gjerne ha forbøn. På toppen besøkte me ei mor med fem born. Dei budde i eit hus på omlag 15kvadrat meter. Mor og fire born delte ei seng. Far hadde stukke av med eldstedatter. Dei viste stolt fram huset sitt, som bestod av eit soverom, eit lite bad uten dør, og resten var kjøkkenkrok og entrè.

Programmet vårt for desse dagane gjekk veldig bra, og på avskjedsdagen var det spesiellt hardt å seie hadet til alle dei fantastiske ungane eg hadde blitt kjent med. Borna i slummen har noko spesiellt over seg. Ein utrulig sjarm, som iallfall sjarmerer meg i senk.

Etter å ha MÅTTA snakka portugisisk i fem dagar i strekk, var språket lettare når eg kom tilbake til IPL. Og trangen for "bare-snakke-norsk-kveldar" blei mindre. Tre veker med leiartrening var snart over. Og til tross for språkvanskar lærte eg mykje, som eg vil ta med meg for resten av livet.

Hærlige ABUenses

Sany & Natalie <3>

Dans frå Santa Catarina på kulturell aften.

Nyyydelig sang

Capoeira

Dramatisering av "Den barmhjertige samaritan" i kyrkja på praksis staden.

Gruppe 2 på besøk i Slummen

Ein sprudlande flokk:D

Midt i leiren var alle klar for nokre timar på stranda.
Gutta i naborommet kjørte gjerne intimkonsert

ABU, region sør

Guerreiro.... haha.. For ein mann.

Taiba

2009-02-03T15:54:00.001-08:00

Veka etter Cumbuco satte Anne Malene seg på flyet til Fortaleza, og me dro til mi kjære Anna i Taiba, ca 40 min utanfor Cumbuco. Nok ein fiskarlandsby, endå mindre, med fleire fiskarar. Me blei kjent med ein del innfødte, og fekk saman med dei oppleva Taiba på sitt beste med:

- landsbygdsidyll

- Churrasco party

- Kite surf

(.... Kremt, kitesurfing utan board, og utan bilete... Det va ein gratis time av vår kjære venn Roberto, der me lerte korleis å bruka draken. Den dagen me skulle ut på sjøen, var det ikkje vind:( ...)

- Nydelige strender

- Forró dans

- Stjerneklar natt på stranda runt kokosnøtt-bål med fersk grilla fisk.

For å oppsummera ferien var det: "solnedgang, det var latter, det var sang, det var sommerfri, det var sjø og magi... " - Postgirobygget.

Ferie i Cumbuco<3

2008-12-25T17:03:00.000-08:00

No har eg reist på ferie med familien til Cumbuco, ein liten roleg fiskarlandsby utanfor Fortaleza. Eit paradis for kaite surfarar. Cumbuco kan by på milevis med lange sandstrender, ferskvannslagunar og ei rekkje koselege restaurantar. Her har eg no nøte livet i ei veke og har b.l.a. hatt ein dag i ørkenen og krust rundt i sanddynene med beach boogy. Turen gjekk til fire forskjellige ferskvannslagunar. Ein av dei var perfekte for kaiting, og låg rett oppanfor stranda, ein annan var reine vannparken med vannscooter, bananbåtar og yrande folkeliv. I dei to siste lagunane var det sand-boarding som var tingen. Dette var båe kult og sært i same stund. Eg befant meg liksom midt i ørkenen med brett, bikini og varmt underlag. Bare nesten som ein dag på hovden.
Då julekvelden nerma seg, og eg framleis ikkje hadde eit snev av julestemning, var det siste eg trudde at eg denne jula skulle få kjenne smaken av pinnekjøt. Men det hadde seg nemleg slik, at det ein dag kom 6 barske sjømenn til naboleiligheten. Dei hadde seilt over atlanterhavet og hatt pinnekjøt med på lasset. Dei skulle nemleg ha pinnekjøt til jul. Til tross for to omgangar med mugg, der vasking med eddik gjorde susen, smaka pinnekjøtet utsøkt. Og ikkje nok med det. På litle julafta, fekk dei hogga ned ei palmegrein som blei plassert midt i ståva, med sølvkule pynt og pakkar under. Så blei det julegang rundt juletreet allikevel.

Utsikt fra balkongen

Kite surfing

Beachboogy safari (med Kamilla som sjåfør)

Sandboarding

Pinnekjøtt

Sjømennene rundt juletreet

Cepas

2008-12-06T09:53:00.000-08:00

I fattige samfunn i brasil er det slett ikkje vanleg å ha fokus på draumar og utdanning. Dette finst det heldigvis mennesker som er villige til å gjere noko med. Cepas- Centro profissionalizante Àgape Smith, blei stifta august 1990 i den nordre bydel av Londrina, og er eit tilbod for born og ungdom i ein situasjon av risiko og sosial sårbarhet. Senteret er delt inn i to prosjekt. "Sòcio Educativo" (sosial undervisande) for born i alden 6-13 år, og Educação prè-profissionalizante (undervisning for "før-profisjonelle") i alderen 14-17 år. Borna i "Sòcio Educativo" får moglegheit til å utvikle seg i data, håndarbeid, sport, dans, teater, korreografi, spel, leikar og historieforteljing. Aktivitetane for undomane i gruppa "Prè-profissionalizante" er portugisisk, matte, engelsk, underisning i arbeidsliv og sosialliv, data, håndarbeid, sport, dans og teater.

Formålet med Cepas er å gjere barn og unge klar over sin integritet, fysikk, emosjonalitet, kognitivitet og spiritualitet i møte med samfunnet.
Her kjem eit nokre bilete frå arbeidsdagane våre på Cepas:)

Hillsong=)

2008-11-25T10:36:00.000-08:00

Onsdag 12 nov, reise eg og Anne Malene til Camboriu for å oppleve Hillsong United sin første gratis konsert, på ei av dei finaste strendene i Sør Brasil. Me hadde ein plan om å reise, den 10 timars lange bussturen til Camboriu, natt til 13, ligge på stranda heile dagen, gå på konsert på kvelden, å reise heim natt til 14. Men heldige som me var blei me tilbydt overnatting hos den hærlege bestemora til Tiago i Camboriu.
Etter å ha pakka bagen med bikini og shorts, fekk me oss ein liten skuffelse når vèrmeldinga sa at strandbyen ikkje skulle få anna enn øs pøs heilt fram til søndag. Då fekk det bli "singing in the rain", men me kunne fortsatt håpe og be om sol.
Camboriu møtte oss med eksakt beskriving av vèrmeldinga, og den snille surfe-pastor-onkelen til Tiago. Han kjørte oss til bestemors hus. Etter eit par timar søvn, ein god middag, og litt meir bøn om bra vèr, var det framleis høljeregn, og me drog for å kjøpa regn-ponchoar til konserten. Sånn ca 10 min etter regnponchoen er kjøpt, får surfepastoren ein telefon. Etterpå fortel han oss ivrig at byens pastorar hadde møtts på stranda for å be om bra vèr til konserten. Himmelen hadde bokstaveleg talt opna seg over håvene deira. Her satt me, med regnponchoen i handa. Jaja, om du har tru som eit sennepsfrø……
Konserten var heilt fantastisk. 50 000 fekk høyra evangeliet gjennom sang og tale.
Dagen etterpå blei me velsigna med super bra vèr. Sola skinte for alle penga, og me fekk oppleva camboriu på sitt beste med yrande strand liv, surfing, tubekjøring, og solsleiking. Ein ekte sommardag midt i november.

Sterkt.

2008-11-17T15:19:00.000-08:00

Det er søndag. Det er pissregn. Me har ein date med ei av jentene på barneheimen Nuselon. Ho er 15 år, og har budd på Nuselon i 8 månadar. På Nuselon har ho alt ho treng, men lite utenom. Det blir lite spenning i kvardagen. Derfor drog me denne sundagen på kino (rektig nok mitt mareritt: high school musical 2, dubba t portugisisk..), men verdt det sidan "Stine" digga den. Me fekk og sneke i oss den hærlige brasilianske brigadeiraen, som består av jordbær med varm sjokolade, før me drog i kyrkja. I denne kyrkja går heile barneheimen på gudsteneste. Kvar sundag. Denne sundagen var det barnevelsignelse i kyrkja. Mange ektepar kjem opp på scenen med borna dei vil velsigne. Eg legg merke til ei ung jente som ser ut til å komme opp med bestefaren. Jerusa snur seg til meg. Ho fortel at denne jenta budde på Nuselon for berre eit år sidan. Og at Mannen som står ved hennar side, mannen eg trudde var bestefaren, er ektemannen hennar. What?? Eg er forvirra. Eg må forsikre meg om at eg høyrde rett -Ektemannen? Jerusa prøver å forklare at denne jenta har ei svært innvikla fortid, men at ho har det bra no. Den gamle mannen tar seg av ho, og ho får oppleve at nokon verkeleg er glad i ho. Det er vanleg her, Kamilla.... Det eineste Jerusa ser ut til å setje spørsmålteikn ved er ein liten detalj om at gamlemannen har hatt eit langt forhold til mora av denne jenta. Om eg var forvirra tidlegare, blei eg ikkje mindre forvirra no. Korleis kan ein ha det BRA av å vere 18 år, mor, og gift med ein 60-70 år gammal mann, som appåtil har vert saman med mor di. Sinne blussar i meg, røynda kjem litt for tett innpå.. Jerusa prøver om og om igjen å fortelle meg at jenta har det bra, det var eit val ho tok sjølv. Puslebetane fell ikkje på plass for min del. Tårene pressar på. Eg vil ikkje at denne jenta skal vere det ungane på Nuselon har å sjå fram til. Når dei er 18 år, og åleine i verda.

Eit lite glimt av Brasil...så langt.

2008-11-04T05:52:00.000-08:00

Utsikt fra min lille balkong. Londrina city.Kvardagskost i nabogata.

Knoll og Tott på Calçadão

ABU i capela

Relaxing hos Rebeca.

Regndans:) Vèret her e crazy, PLUTTSELI (midt i ein solfyllt dag) begynne da å tordna, lyna og høljeregna.

Vår gode venn Lucas samle på ispinnar. Kvar gong me e ferdi å eta is, spør han fint om han kan få øveta ispinnen. På ein kosmetikkbutikk fant me ein pakke med 100stk. Den perfekte gave t Lucas:)

Igapo lake. Den største innskjøen i Londrina. Fake, vel å merka. Langs denna e da super populært å ta seg ein joggetur. Me fåretrakk å spasera.

Ein torsdagskveld på besøk hos Lorena med spaghetti og bra sosialt samvær. Detta e gjengen fra den prespeterianske kjørkjo.

Helga 19-21 okt blei me med på årsmøtet til sørregionen av ABU, som blei holdt i Blumenau. Ein tysk by i Brasil. Tilfeldigvis va da oktoberfest her denna veko. Ein liten bonus:)

Lørdagskvelden tok me oss ein tur ned i byen for å sjekka livet. Da tok aaaav! Viss du kledde deg ut som ein tyskar kom du gratis inn på uteplassane. Detta hadde mangen benytta seg av.

Dei søte søte venninnene våre Rebeca og Camila.

4 av dei 14 gutane frå huset vårt. Ein tirsdagkveld, når alle hadde fri dagen ettepå, tok me oss ein kafètur.

Og her e ei av venninnene våre fra huset:)

Ein kveld satt me t sånn i 5 tio om natto på balkongen min å prata å klimpra på gitaren. Fin gjeng:)

Nåken av dei skjønne ungana på Cepas (dagheimen me jobbe på). Så på de då, kor hærlige de e:D

Bugs

2008-10-23T11:12:00.000-07:00

Omg, Anne look at that bug! It is so big…. I don’t like big bugs and I can not lie, you other brothers can’t denye… Oh yeah, i Brasil er det mange Bugs. Bugs som ikkje finst i Noreg. Bugs som er store. Bugs som er små. Bugs som berre er super ekkle. Bugs som bit, og gir deg så store og klumpete byllar at dei gnissar i kleda. Og bugs som stikk så du vaknar av å skam-klø deg i søvne. Her om dagen, eller rettare sagt klokka 2 om natta, kom me heim etter ein hyggleg kveld ute. Me går opp til romma våre medan me snakkar og ler av kveldens morsomheitar. Brott kjem det eit hyl frå Anne Malene. Ein gedigen edderkopp driv å klatrar vilt rundt på døra mi. Okei, eg er forsovidt ikkje redd for edderkoppar, men denne var i det største laget. Eg må manne meg opp for å fjerne dette ekle krypet. Denne edderkoppen er jo heilt vill i buksene. Eg prøvar ei stund å fakke den mens den spring villmann rundt på døra, før den kryp inn under dørkarmen. Jakta fortsett inne på rommet mitt. Dette blir reine trimmen. Så skjer det, når eg endeleg har fakka edderkoppen av eit beist, og grønt gugg har spruta utover foten og golvet mitt, ser eg rett inn i augene på ei gul, nesten gjennomsiktig firfirsle. Eg blir overraska over mitt eige hyl. Anne malene kjem springande inn, og lurar på om eg har øydelagt det ”ikkje-redd-for-edderkoppar-imaget-mitt”. ”Den der tar eg ikkje i”, fnysar eg. Forståeleg nok var ikkje Anne Malene heller særleg gira på det. Heldigvis sit også i natt, som alle andre netter, nokre av husets gutar på datarommet. Noko me utnyttar. Dei var ikkje vanskelege å be, og opp kjem dei med ei smart løysing av eit koste skaft. Dei kostar det gule krypet ut av rommet og vekk fra senga mi. Muito obrigada! Me takkar dei av heile våre hjarter. Når alt er over, og me skal til å leggje oss, kjem huseigaren styrtande opp. Han ser skikkelig oppskaka ut, og me prøver med tegnspråk å forklare at det berre var ein edderkopp og ei firfirsle som utløyste dei høglytte hyla. Når han endeleg forstår kva me prøvar å seie, brest han ut i latterkrampe. Forståelig nok.. Snill som han er, får me beskjed om at neste gang er det berre til å gi beskjed, så skal han fjerne dei forferdeleg farlege krypa. Han ler litt til, og tuslar ned att.

One time at a camp..

2008-10-15T10:09:00.000-07:00

Helga 10-12 Okt blei me bedne med som leiarar på ein tenåringsleir, langt ute på landet, i regi av den prospeterianske kyrkja. Ein nydeleg idyllisk stad. Her skulle ein bunch med tenåringar frå kyrkja, samt nokre tenåringar frå slummen, som kyrkja gratis hadde bede med, tilbringe ei helg saman. Til saman 120 forskjellige tenåringar. Forskjellige, men saman for Jesus, akkurat like. Så utruleg fint å tenkje på at for Gud har det ingenting å seie om ein er fattig eller rik. Han har skapa kvar og ein akkurat slik han vil ha dei, og han har ein stor plan for den enkelte sitt liv.
Heile campen var ein slags militær leir der deltakarane var soldatar for Jesus. Temaet var nemleg krig mot Satan. Leiren var proppfull av militær effektar som skulle vere med å oppnå kjensla om å vere i kamp mot Djevelen. Om morgonen blei me vekka av lydeffektane av bomber og granater. Ein brå start på morgonen som vekka oss kanskje litt kjappare og litt meir effektivt enn nødvendig:P Etter frokost var det møter og teambuilding. Teambuildinga gjekk ut på å komme seg gjennom ei hindeløype med militære øvingar ”pakka inn” i myyykje gjørme. Hærli hærli. Me rullla oss ned ein gjørmebakke, krøyp i gjørmetunell, gjekk på line, og klatra i bilhjul. Det heile avslutta med ein heftig gjørmekrig=)
Lørdagskvelden skulle alle kle seg ut som born, både deltakarar og leiarar, og me skulle ha barneselskap. Då me entra matsalen, blei me møtt av det største godteribordet eg nokon gong har sett. Godteri i alle moglege fargar. Dette var godsakene som venta alle borna etter ein fortreffeleg middag. Denne aften kunne me alle karekterisere oss som born.
Møtene på denne leiren var utruleg bra. På det eine møtet gjekk eg fram til forbønn, på portugisisk. Skjøna ingenting, allikevell kjende eg at den heilage ande var der. Så utruleg kult å tenkje på at Gud forstår alle språk. At eg faktisk kunne bli rørt av noko eg eigentleg ikkje skjøna ordet av. Det var ei sterk oppleving, og eg må berre konkludere med at Gud er så uendeleg stor, vis, og vanvittig, at det er 100% verdt å gi han kontrollen.

Bibelstudier og hasj

2008-10-15T09:37:00.000-07:00

Torsdagens ABU var nokså spennande og spesiell. På torsdagar samlast me nemleg i matpausen (frå kl 12-14) på ein stor plen utanfor kantina. Her samlast studentar og gjengar av ymse slag, og mange av dei synest at matpausen er den ultimate tida for å ta seg ein joint. Så her satt me, studerte bibelen og lukta på ei intens hasjlukt som stadig kom sivande inn i nasebora våre.
Utenom torsdagen samlast dei som vil ha litt Jesus-talk i kvardagen i ei lita tre-kyrkje på campus. ABU gruppa er open for alle, og etter å ha lest dagens bibeltekst er det ope for å dele forskjellige meiningar og tankar om emnet. Det er hærlig å kunne samlast nokre minutt, i ein ellers hektisk kvardag, om Guds ord.
Etter ABU møtet denne torsdagen, blei me med Daniel og nokre andre ungdommar frå kyrkja hans, til ein barnehage litt utanfor byen. I denne barnehagen går 100 born frå svært fattige familiar. Her opptredde ungdommane frå kyrkja med drama frå bibelen, og etterpå leika me med dei hærlege ungane. Som ein bonus hadde kyrkja samla saman 100 leiker som dei gav til borna. Det var heilt fantastisk å sjå dei glade ansikta. Eg blei heilt rørt.

Brott Brasil..

2008-10-04T16:54:00.000-07:00

Brott var me her, noko som kjennes ganske uverkeleg. At me faktisk skal bu her i eit halvt år byrja vel å gå opp for meg i det flyet landa.

Me har berre vore her i tre dagar, men det kjennes meir ut som tre veker.
Etter ein 12timars flytur ankom me São Paulo kl 5 brasiliansk tid, som vil sei 10 om kvelden norsk tid. Altså 5 timar forskjell. Me fekk ikkje akkurat sova på flyet, så me var sånn passe utslitte. São Paulo møtte oss med høljeregn og torden, og me såg ikkje viare fram t å sitta 6 nye timar på buss. Men det var ein opptur å bli møtt av to super søte jenter som fulgte oss heilt t bussen som skulle ta oss til Londrina. Og eg kan skrive under på at brasilianske bussar er av ein heilt anna sort enn type flyseter og norske bussar, her snakkar me bigsize seats, som ein kan leggje nesten heilt ned, og appåtil har ein legg-støtte. NICE! Me sovna ca med ein gong.

Me seig inn på busstasjonen i Londrina i 4tida brasiliansk tid. Det var faktisk ein nedtur å reise seg frå dei gode setene. Avtalen var at me skulle bli møtt her når me kom, men her var ingen ”imøtekommande”. Ein bunch av buss og taxi sjåførar, til og med politiet, flokka seg rundt dei to blonde jentene som truleg såg ut som to bortkomne sauer. Dei prøvde alt dei kunne å hjelpe, men med kommunikasjon mellom to partar som ikkje kan den andres språk, er det ikkje alltid like lett. Rundt kl 5 kom Raquel og Louis. Dei hadde misforstått tidspunktet dei skulle møte oss på, og trudde dei hadde god tid. Me fekk husly i Raquel sin leilighet, der me sovna som to steinar. Her fekk me sove søtt til Raquel kom i 11tida for å dra oss med til det gedigne campus for å møte resten av ABU crew.
På UEL (Universitaria Estados de Londrina) går det ca 20 000 studentar, og dei fleste av dei bur i leilighetkompleks rundt universitetet/på campus. På ettermiddagen blei me køyrde til huset me skulle bu i. Huset litt litt nedanfor campus, og her bur me saman med 16 andre studentar.

Om kvelden arrangerte ABU folka ekte brasiliansk barbequeparty for oss, og for dei som kanskje har tenkt at brasiliansk barbeque er oppskrytt, kan eg med ein gong klarere at denne grillmaten kan stille i ein klasse for seg sjølv! Me like. Partyet blei halde hos ein av ABU sine medlem, Daniel, i ei blokk midt i sentrum av Londrina. I toppetasjen her grilla me, dansa, hadde sosialt samvær og nøyt utsikten over byen i nokre timar før me vart daudtrøytte og dro tilbake for å få ei god natt søvn. Tidsforskjellen påverka oss fortsatt.

Oi!

2008-08-26T02:33:00.000-07:00

Då va mitt første portugiske ord, som eg e maskiin på, komt på plass. Oi, eller hei om du vil.
Hald har bare øvegått alle forventningar, og allerede ser eg store mulighetar for at detta kan bli the year!
To veke e forbi, og da begynne å bli flaut å spør ka folk hette. For å ver ærlig har eg kje vore den flinkaste å pugga verken navn eller portugisisk. Men eg hålle på å skjerpast;)
Å møta studentar frå 14 forskjellige land, e liksom ikkje nåke du gjer kvar dag. Mange tankevekkarar har dukka opp, å da har eg absolutt ikkje vondt av.
Eg e sikker på at detta komme e å bli eit heilt annerledes år, og akkurat no kan eg ikkje aent enn å gleda meg.