IPL

Isolert frå samfunnet hadde brasilianske studentar frå heile landet, pluss eit par gringos, valt å bruke tre veker av sommarferien sin på ABU-leir. Her skulle dei få bli betre kjent med Gud, samt bli utrusta som leiarar. Leiren fant stad utanfor Salvador, og heitte IPL (institusjon for leiartrening). Temaet var "Jesus, vegen til fridom". Dette skulle bli tre veker med gode samtalar, nye vennskap, deling av kultur, kles-skrubbing for hand, og mykje meir.

* Gringos - kvitingar

Svetteperlene pipla fram på panna i det eg gjekk ut av døra kl 7 kvar morgon, for å ete frukost. Ekte brasiliansk frukost med franskbrød, smør og super-sukra kaffi. Etterpå var det bøn, lovsang, bibelstudier og bibeltime. Lunch. Meir bibelstudier, gruppearbeid, bibeltimar og lovsang. Elles blei det mykje dans. Samba, forrò, caporeira, osv, er nemleg eit must på ABU leir. Her dansar alle. Om ein kan eller ei.

På kulturell aften kunne alle dela spesielle ting frå sin stat, eller sitt land. Me laga bla ein sketch om Noreg og nordmenn, og sang nasjonalsangen. Andre delte typiske dansar, smaksprøvar på mat, sangar, kort-filmar, osv. Ein stat i nord hadde faktisk ein egen Guarana brus, nemleg brusen Jesus.

Midt i IPL blei me delt inn i team som skulle bli sendt ut til ulike praksis stader. Me var gruppe to, og oppgåva vår var å ha eit 5 dagars program i ei kyrkje i ein av mange slummar i Salvador. I tilleg skulle me besøke ein del familiar som budde der. Me forbredte opplegget vårt med ulike seminar, eit om helse og eit anna om "korleis lage og leie bibelstudier". Me forbredte og søndagsskule, gudsteneste og ungdomskveld. Så drog me. Dette var mitt første møte med slum i Brasil. Husa var bygde oppover ein skråning, og blei mindre med dårligare standar til lengre opp ein kom. Nokre hadde hatt råd til å male ein vegg. Resten var av murstein eller betong. Gatene var smale og skitne. Hundebæsj over alt. Små, brune barn, sprang rund om kring og spelte gjerne fotball med ein mango. Dunkande funkis musikk dura i øyra, lettkledde jenter dansa, og svette menn sat med ei øl på kvar ein bar.
Mange hadde små salgs-skilt utanfor husa sine. Der selde dei til dømes småkaker, hårstrikk eller falske negler. Mange av familiane me besøkte fortalde sterke historiar om narkodealing og kriminalitet relatert til familie eller venner, dei ville gjerne ha forbøn. På toppen besøkte me ei mor med fem born. Dei budde i eit hus på omlag 15kvadrat meter. Mor og fire born delte ei seng. Far hadde stukke av med eldstedatter. Dei viste stolt fram huset sitt, som bestod av eit soverom, eit lite bad uten dør, og resten var kjøkkenkrok og entrè.

Programmet vårt for desse dagane gjekk veldig bra, og på avskjedsdagen var det spesiellt hardt å seie hadet til alle dei fantastiske ungane eg hadde blitt kjent med. Borna i slummen har noko spesiellt over seg. Ein utrulig sjarm, som iallfall sjarmerer meg i senk.

Etter å ha MÅTTA snakka portugisisk i fem dagar i strekk, var språket lettare når eg kom tilbake til IPL. Og trangen for "bare-snakke-norsk-kveldar" blei mindre. Tre veker med leiartrening var snart over. Og til tross for språkvanskar lærte eg mykje, som eg vil ta med meg for resten av livet.

Hærlige ABUenses

Sany & Natalie <3>

Dans frå Santa Catarina på kulturell aften.

Nyyydelig sang


Capoeira

Dramatisering av "Den barmhjertige samaritan" i kyrkja på praksis staden.


Gruppe 2 på besøk i Slummen

Ein sprudlande flokk:D


Midt i leiren var alle klar for nokre timar på stranda.
Gutta i naborommet kjørte gjerne intimkonsert


ABU, region sør

Guerreiro.... haha.. For ein mann.

Taiba

Veka etter Cumbuco satte Anne Malene seg på flyet til Fortaleza, og me dro til mi kjære Anna i Taiba, ca 40 min utanfor Cumbuco. Nok ein fiskarlandsby, endå mindre, med fleire fiskarar. Me blei kjent med ein del innfødte, og fekk saman med dei oppleva Taiba på sitt beste med:

- landsbygdsidyll

- Churrasco party

- Kite surf

(.... Kremt, kitesurfing utan board, og utan bilete... Det va ein gratis time av vår kjære venn Roberto, der me lerte korleis å bruka draken. Den dagen me skulle ut på sjøen, var det ikkje vind:( ...)

- Nydelige strender

- Forró dans

- Stjerneklar natt på stranda runt kokosnøtt-bål med fersk grilla fisk.

For å oppsummera ferien var det: "solnedgang, det var latter, det var sang, det var sommerfri, det var sjø og magi... " - Postgirobygget.

Ferie i Cumbuco<3

No har eg reist på ferie med familien til Cumbuco, ein liten roleg fiskarlandsby utanfor Fortaleza. Eit paradis for kaite surfarar. Cumbuco kan by på milevis med lange sandstrender, ferskvannslagunar og ei rekkje koselege restaurantar. Her har eg no nøte livet i ei veke og har b.l.a. hatt ein dag i ørkenen og krust rundt i sanddynene med beach boogy. Turen gjekk til fire forskjellige ferskvannslagunar. Ein av dei var perfekte for kaiting, og låg rett oppanfor stranda, ein annan var reine vannparken med vannscooter, bananbåtar og yrande folkeliv. I dei to siste lagunane var det sand-boarding som var tingen. Dette var båe kult og sært i same stund. Eg befant meg liksom midt i ørkenen med brett, bikini og varmt underlag. Bare nesten som ein dag på hovden.
Då julekvelden nerma seg, og eg framleis ikkje hadde eit snev av julestemning, var det siste eg trudde at eg denne jula skulle få kjenne smaken av pinnekjøt. Men det hadde seg nemleg slik, at det ein dag kom 6 barske sjømenn til naboleiligheten. Dei hadde seilt over atlanterhavet og hatt pinnekjøt med på lasset. Dei skulle nemleg ha pinnekjøt til jul. Til tross for to omgangar med mugg, der vasking med eddik gjorde susen, smaka pinnekjøtet utsøkt. Og ikkje nok med det. På litle julafta, fekk dei hogga ned ei palmegrein som blei plassert midt i ståva, med sølvkule pynt og pakkar under. Så blei det julegang rundt juletreet allikevel.

Utsikt fra balkongen


Kite surfing

Beachboogy safari (med Kamilla som sjåfør)

Sandboarding


Pinnekjøtt

Sjømennene rundt juletreet

Cepas

I fattige samfunn i brasil er det slett ikkje vanleg å ha fokus på draumar og utdanning. Dette finst det heldigvis mennesker som er villige til å gjere noko med. Cepas- Centro profissionalizante Àgape Smith, blei stifta august 1990 i den nordre bydel av Londrina, og er eit tilbod for born og ungdom i ein situasjon av risiko og sosial sårbarhet. Senteret er delt inn i to prosjekt. "Sòcio Educativo" (sosial undervisande) for born i alden 6-13 år, og Educação prè-profissionalizante (undervisning for "før-profisjonelle") i alderen 14-17 år. Borna i "Sòcio Educativo" får moglegheit til å utvikle seg i data, håndarbeid, sport, dans, teater, korreografi, spel, leikar og historieforteljing. Aktivitetane for undomane i gruppa "Prè-profissionalizante" er portugisisk, matte, engelsk, underisning i arbeidsliv og sosialliv, data, håndarbeid, sport, dans og teater.

Formålet med Cepas er å gjere barn og unge klar over sin integritet, fysikk, emosjonalitet, kognitivitet og spiritualitet i møte med samfunnet.
Her kjem eit nokre bilete frå arbeidsdagane våre på Cepas:)

Hillsong=)

Onsdag 12 nov, reise eg og Anne Malene til Camboriu for å oppleve Hillsong United sin første gratis konsert, på ei av dei finaste strendene i Sør Brasil. Me hadde ein plan om å reise, den 10 timars lange bussturen til Camboriu, natt til 13, ligge på stranda heile dagen, gå på konsert på kvelden, å reise heim natt til 14. Men heldige som me var blei me tilbydt overnatting hos den hærlege bestemora til Tiago i Camboriu.
Etter å ha pakka bagen med bikini og shorts, fekk me oss ein liten skuffelse når vèrmeldinga sa at strandbyen ikkje skulle få anna enn øs pøs heilt fram til søndag. Då fekk det bli "singing in the rain", men me kunne fortsatt håpe og be om sol.
Camboriu møtte oss med eksakt beskriving av vèrmeldinga, og den snille surfe-pastor-onkelen til Tiago. Han kjørte oss til bestemors hus. Etter eit par timar søvn, ein god middag, og litt meir bøn om bra vèr, var det framleis høljeregn, og me drog for å kjøpa regn-ponchoar til konserten. Sånn ca 10 min etter regnponchoen er kjøpt, får surfepastoren ein telefon. Etterpå fortel han oss ivrig at byens pastorar hadde møtts på stranda for å be om bra vèr til konserten. Himmelen hadde bokstaveleg talt opna seg over håvene deira. Her satt me, med regnponchoen i handa. Jaja, om du har tru som eit sennepsfrø……
Konserten var heilt fantastisk. 50 000 fekk høyra evangeliet gjennom sang og tale.
Dagen etterpå blei me velsigna med super bra vèr. Sola skinte for alle penga, og me fekk oppleva camboriu på sitt beste med yrande strand liv, surfing, tubekjøring, og solsleiking. Ein ekte sommardag midt i november.

Sterkt.

Det er søndag. Det er pissregn. Me har ein date med ei av jentene på barneheimen Nuselon. Ho er 15 år, og har budd på Nuselon i 8 månadar. På Nuselon har ho alt ho treng, men lite utenom. Det blir lite spenning i kvardagen. Derfor drog me denne sundagen på kino (rektig nok mitt mareritt: high school musical 2, dubba t portugisisk..), men verdt det sidan "Stine" digga den. Me fekk og sneke i oss den hærlige brasilianske brigadeiraen, som består av jordbær med varm sjokolade, før me drog i kyrkja. I denne kyrkja går heile barneheimen på gudsteneste. Kvar sundag. Denne sundagen var det barnevelsignelse i kyrkja. Mange ektepar kjem opp på scenen med borna dei vil velsigne. Eg legg merke til ei ung jente som ser ut til å komme opp med bestefaren. Jerusa snur seg til meg. Ho fortel at denne jenta budde på Nuselon for berre eit år sidan. Og at Mannen som står ved hennar side, mannen eg trudde var bestefaren, er ektemannen hennar. What?? Eg er forvirra. Eg må forsikre meg om at eg høyrde rett -Ektemannen? Jerusa prøver å forklare at denne jenta har ei svært innvikla fortid, men at ho har det bra no. Den gamle mannen tar seg av ho, og ho får oppleve at nokon verkeleg er glad i ho. Det er vanleg her, Kamilla.... Det eineste Jerusa ser ut til å setje spørsmålteikn ved er ein liten detalj om at gamlemannen har hatt eit langt forhold til mora av denne jenta. Om eg var forvirra tidlegare, blei eg ikkje mindre forvirra no. Korleis kan ein ha det BRA av å vere 18 år, mor, og gift med ein 60-70 år gammal mann, som appåtil har vert saman med mor di. Sinne blussar i meg, røynda kjem litt for tett innpå.. Jerusa prøver om og om igjen å fortelle meg at jenta har det bra, det var eit val ho tok sjølv. Puslebetane fell ikkje på plass for min del. Tårene pressar på. Eg vil ikkje at denne jenta skal vere det ungane på Nuselon har å sjå fram til. Når dei er 18 år, og åleine i verda.

Eit lite glimt av Brasil...så langt.

Utsikt fra min lille balkong. Londrina city.Kvardagskost i nabogata.

Knoll og Tott på Calçadão

ABU i capela

Relaxing hos Rebeca.

Regndans:) Vèret her e crazy, PLUTTSELI (midt i ein solfyllt dag) begynne da å tordna, lyna og høljeregna.

Vår gode venn Lucas samle på ispinnar. Kvar gong me e ferdi å eta is, spør han fint om han kan få øveta ispinnen. På ein kosmetikkbutikk fant me ein pakke med 100stk. Den perfekte gave t Lucas:)

Igapo lake. Den største innskjøen i Londrina. Fake, vel å merka. Langs denna e da super populært å ta seg ein joggetur. Me fåretrakk å spasera.

Ein torsdagskveld på besøk hos Lorena med spaghetti og bra sosialt samvær. Detta e gjengen fra den prespeterianske kjørkjo.

Helga 19-21 okt blei me med på årsmøtet til sørregionen av ABU, som blei holdt i Blumenau. Ein tysk by i Brasil. Tilfeldigvis va da oktoberfest her denna veko. Ein liten bonus:)

Lørdagskvelden tok me oss ein tur ned i byen for å sjekka livet. Da tok aaaav! Viss du kledde deg ut som ein tyskar kom du gratis inn på uteplassane. Detta hadde mangen benytta seg av.

Dei søte søte venninnene våre Rebeca og Camila.

4 av dei 14 gutane frå huset vårt. Ein tirsdagkveld, når alle hadde fri dagen ettepå, tok me oss ein kafètur.

Og her e ei av venninnene våre fra huset:)

Ein kveld satt me t sånn i 5 tio om natto på balkongen min å prata å klimpra på gitaren. Fin gjeng:)

Nåken av dei skjønne ungana på Cepas (dagheimen me jobbe på). Så på de då, kor hærlige de e:D